Blog: Vaarvakantie in de Elzas

Lees het reisverslag van onze journalist vanuit de Elzas

Zaterdag, dag 1

Alle hoogtepunten op 1 dag. Twee lange tunnels, een giga hoge lift en de eerste drie sluizen op de route. Wennen is het, met de joystick, maar gelukkig is na tien kilometer de boot geen baas meer. We zijn gestopt voor de nacht in Lutzelbourg en hopen stilletjes hardop dat het morgen minder nat is. Want water om te varen is leuk, maar niet als het zonder stoppen naar beneden valt.

Zondag, dag 2

We zijn klaar met de nacht in Lutzelbourg. Vier fietsen liggen klaar om eerst maar eens een kijkje te nemen bij het kanaal dat niet meer bevaarbaar is. Met de fiets kom je overal, zeker als het een mountainbike is. De oude huizen langs het oude kanaal ogen verlaten, maar de sfeer is prachtig. Terug naar de boot gaat snel, zo bergafwaarts. Daarna is het tweede hoogtepunt aan de beurt: de ruïne die hoog op de berg uitkijkt op het dal met de haven. De klim naar het kasteel uit de twaalfde eeuw is goed voor de kuitspieren. Het uitzicht is prachtig en zien we daar beneden onze boot? Weer terug beneden bereiden we ons voor op de trip van morgen. Twintig kilomter en zeven sluizen staan op het programma.

Maandag en dinsdag, dag 3 & 4

Na Lutzelbourg staat Saverne op de kaart. De tocht er naar toe is er ��n met diepgang, want er volgen acht sluizen die overwonnen moeten worden. Aangekomen in Saverne blijkt de ligplek een toplocatie. Een kasteel is het uitzicht. Eerst nog een nachtje in ons eigen kasteeltje met twee slaaphutten en dan naar Strassburg. Niet over water, maar op ijzeren wielen.

Woensdag en donderdag, dag 5 & 6

Waarom kiezen we op woensdag niet voor vervoer over water? De reden is simpel. Op 1 mei eten alle Fransen uitgebreid een ontbijt met een ei. Gewerkt wordt er niet op deze landelijke vrije dag, maar gelukkig zijn er nog treinen. Waar zouden we zijn zonder die snelheidsmonsters? Strassburg is het eindstation en de stad is prachtig, met de kathedraal als een hoogtepunt. Terug in Saverne maken we ons klaar voor de trip terug. En volgens een ervaren bootsman is stroomopwaarts flink aanpoten...

De laatste dag op de Aquino is begonnen. Even een croissantje bij de boulangerie halen en varen maar. Bij de eerste sluis worden de touwen eens flink aangehaald als het water met bloedspoed steeds verder stijgt. Goed voor de spierballen. Na twaalf sluizen worden we beloond met Saint Louis Arzviller. In een grote badkuip sust de Aquino meer dan veertig meter omhoog. Als kort daarop de thuishaven wordt bereikt dan volgt er een kort hoeraatje. We hebben het gehaald en het was inspannend maar leuk. Zo'n tripje blijft je lang bij. Langer dan een tam weekje in een bungalowpark. En weer terug in Nederland, dan hebben wij tenminste spannende vakantieverhalen.